Eina skeið fyrir Jón Ásgeir…

Það er kannski að bera í bakkafullan lækinn að fjalla um atburði síðustu daga. Eflaust er mikið rétt í því sem bent hefur verið á með Seðlabankastjórann og afskipti hans og úrlausnina, þjóðnýtinguna. Bankinn var beittur harðræði það er alveg ljóst eins og Þorvaldur Gylfason benti á í Fréttablaðinu. Tímasetningar, hverjir höfðu með málið að gera og margt fleira krefst skoðunar. Eins má ekki gleyma því að það eru ytri aðstæður í heiminum sem hafa komið efnahagskerfinu í koll eins og t.d. gífurlegur fjáraustur Bandaríkjamanna í stríðið í Írak (by the way það eru fyrst og fremst karlar sem fara í stríð og eru sannkallaðir stríðsherrar).

Burtséð frá því öllu er ekki hægt að líta fram hjá því að bankinn fór fram á lán sem svarar 300 þúsund krónum á hvert mannsbarn og sjálfsögðu þarf Seðlabankinn að hafa tryggingu fyrir þeirri upphæð og ég held að Glitnir hafi ekki hafi neitt merkilegra að bjóða nema lengri gálgafrest. Það sem ég vil benda á og einhvern vegin virðist hafa týnst í umræðunni er að Seðlabanki Íslands er okkar banki- þjóðarinnar – við erum ríkið og ríkinu ber að gæta okkar hagsmuna en ekki hluthafa í einkahlutafélagi. Það liggur í hlutarins eðli að hluthafi er alltaf að taka áhættu með sitt fé. Því segi ég auðvaldið hafi sýnt PR stunt ársins með því að snúa umræðunni á hvolf og koma því í kollinn á okkur að þeirra hagsmunir hafi skipt meira máli en hagsmunir þjóðarinnar þannig að allt í einu snerist þetta um hefndaraðgerð gegn auðvaldinu á Íslandi sem safnað hefur gífurlegum auði í skjóli frjálshyggjunnar á síðustu árum.

Jóna Jónsdóttir sem rétt skrimtir af launum sínum og hefur náð að standa skil af ört hækkandi lánum var látin eta með teskeið að hennar hagsmunir skipti minna máli en hluthafanna! Og blessunin hún Jóna gleypti grautinn með bestu lyst og bað um meira.

Grauturinn var í boði kapitalista Íslands sem voru ekki lengi að hlaupa undir pilsfaldinn á ríkinu þegar kapitalisminn sigldi í strand!!!

Mér verður sjálfri flökurt og langar ekki í desertinn.

Spáið í það ef auðvaldið hefði fengið að ráða þá hefði Íbúðalánasjóður verið lagður niður á sínum tíma…ég get ekki hugsað þá hugsun til enda.

Er á lífi….frekar löt

Ákvað að henda hér inn einn stuttri færslu um sem minnst og reyna að skrifa um það af minni alkunnu snilld.

Ég er sem sé komin heim frá Noregi og fer næst til útlanda eftir nákvæmlega 2 mánuði þegar saumklúbburinn minn fer til Boston – mikið hlakka ég til

Noregur var snilld og að venju kom ég heim með marbletti víðast hvar (sérstaklega voru hægri kálfur og vinstri olnbogi ljótir ). Þeir sem vilja sjá karatemarbletti geta farið hingað. Þeir eru einhvern vegin allir eins og svo sannarlega var ég ekki sú eina með marbletti eftir ferðina.

Ekki tók ég margar myndir en þó eina…af Eiríki Haukssyni (rétt misstum af tónleikum með honum)

Eins og ég sagði var ferðin hrein snilld og við vorum í gamla bænum í þvílíkri kyrrð og ró að ferðin var í raun yndisleg hvíld og slökun þó æfingar væru strembnar oft á tíðum. Á þessum 4 dögum æfðum við karate í fjórtán og hálfa klukkustund alls og myndi ég segja að síðasti dagurinn hafi verið toppurinn. Fyrst svaka æfing hjá Kompier (minnti mig á BootCamp æfingu hjá Bigga) og svo áfram keyrsla hjá hinum frábæra Amos og enduðum æfingabúðirnar á góðri jógaslökun.

Á laugardeginum var svartbeltisgráðun og voru það 2 ungar stúlkur frá Akranesi sem gráðuðust í shodan með mikilli prýði en það náðu ekki nærri allir hjá honum Amos. Það voru stoltir Íslendingar í íþróttahúsinu þann dag

Allir kennarararnir voru hreint út sagt frábærir og ég geri ekki upp á milli þeirra og ég stefni að því að fara aftur að ári. Síðan var félagsskapurinn aldeilis skemmtilegur og BYLGJA afrekaði það að syngja í fyrsta sinn opinberlega (Sing Star) með Siggu Maju og allt var fest á filmu af henni Maríu…þetta var sannkölluð berskjöldun fyrir feimna söngkonu :D

Þegar heim var komið þurfti aldeilis að þvo karategalla og annan þvott (held ég hafði einkaleyfi á þvottavélina á heimilinu). Kettinum fannst lyktin úr “óhreina þvotts hólfinu” á töskunni minni afskaplega áhugaverð en hún sækir í allt sem angar af átökum og líkamlegu erfiði ;) enda skepna. Henni finnst líka voða gott að þefa af skóm og liggur gjarnan í þvottakörfunni.

Síðustu viku hef dvalið í Skyggnisskógi í þvílíkri hitamollu uppá hvern einasta dag. Þar afrekaði ég að umbreyta venjulegum buxum (Keyptar í skemmtilegustu búðinni í Las Vegas) í Diesel buxur en svoleiðis buxur hef ég aldrei átt. Mér tókst sem sé að hella yfir mig nokkrum lítrum af díselolíu og hér eftir verða þær aldrei annað en Diesel buxurnar mínar!

Læt myndir fylgja úr þessari paradís sem ég tók á símann minn.     

 

    

 

 

 

 

 

 

It’s my birthday and I cry if I want to-cry if I want to

Einhverra hluta vegna kom þessi laglína mér í hug í morgun þegar ég vaknaði. Svo sannarlega er mér ekki grátur í huga heldur bara bullandi gleði og ánægja á þessum fallega degi.

Búin að fá fullt af kossum og kveðjum á msn, töluvpósti, sms og á Facebook og vil þakka öllum kærlega fyrir. Fékk líka óvænt matarboð í hádeginu sem var verulega ljúft.

Ég verð á Tapas banum klukkan 20:00 með Guðrúnu Lilju og Sirrýju og eru allir velkomnir sem hafa ómótstæðilega löngun til að hitta mig. Hins vegar eru blóm og kransar vinsamlega afþakkaðir.

En þar sem ég er ekki eina afmælisbarnið langar mig að biðja ykkur að hugsa til Dagnýjar minnar og Elínar vinkonu og svo hennar Anushu fósturdóttur minanr á Indlandi. Hún er 12 ára í dag. Svo ekki sé minnst á Hafnarfjarðabæ ;D

Fékk þessa líka flottu afmælisgjöf í morgun, Garmin Forerunner 405

Má maður segja skemmtisögur af vinum sínum?

Í gær fór ég til augnlæknis sem er í sjálfu sér ekki merkilegt. Umræddur augnlæknir heitir Vésteinn og er með stofu á Heilsugæslu Kópavogs í Hamraborginni. Kosturinn við Véstein er að það er stutt bið eftir tíma hjá honum.

Alltaf þegar ég hitti Véstein kemur í huga mér góð saga að samskiptum hans og vinkonu minnar sem er frekar fljótfær kona. Fyrir nokkrum árum var hún komin á allra allra síðasta dag með að byrja á nýjum pilluskammti en hafði trassað að fá nýjan lyfseðil. Í angist sinni yfir mögulegri þungun tekur hún símaskrána og leitar að lækni á Heilsugæslunni í Kópavogi sem hefur símatíma þennan dag og helst á stundinni. Finnur einn með símatíma og slær á þráðinn. Kynnir sig og segir farir sínar ekki sléttar, heimilislæknirinn hennar ekki með símatíma og hún bara verði að fá pilluna í dag því hún geti ekki hugsað sér að eiga fleiri börn, allavega strax. Geturðu reddað mér þó þú sért ekki minn heimilislæknir? Já segir læknirinn….ég get nú örugglega reddað þér í þetta sinn þó ég sé bara augnlæknir með stofu hérna á heilsugæslunni. Hún hafði sem sé hringt í hann Véstein.

Ég kann fleiri sögur af henni vinkonu minni. Hún fór til að mynda fyrir mörgum árum á slysavarðstofuna þar sem voru saumuð 3 spor í nefið á henni (annan nasavænginn). Hvað kom eiginlega fyrir spurði læknirinn, hvernig fórstu að því að skera þig í nefið? Ég var nú bara að sneiða agúrku svaraði hún að bragði. Hún er eina manneskjan sem ég hef heyrt af sem hefur saxað af nefinu á sér við það að skera agúrku.

Besta sagan af henni er þegar hún mætti manninum sem var að koma úr Hagkaup þegar hún er að fara inn. Maðurinn haltrar og þessi elska segir: Jeminn eini hvað er að sjá, ertu með svona mikið hælsæri? Nei svaraði maðurinn, ég er bara spastískur.

Það er bara ein Sirrý og þessi elska ætlar með mét út að borða á morgun á Tapas barinn

mmmmmmmmmmmmmm Lambakjöt í lakkrís mmmmmmmmmmmmmmm
mmmmmmmmmmmmmm Here I come mmmmmmmmmmmmmmmmmmmm

Við Sirrý á góðri stundu á afmælinu mínu

9 ára bekkur í Flataskóla

Var að gramsa í gömlu dóti um helgina og rakst á þessa bekkjarmynd af 4.-G.M. Ég fylgdi flestum bekkjarfélögum mínur alla skólagöngunni í Flataskóla og sumum í Garðaskóla og nokkrum alla leið í stúdentspróf frá Fjölbraut í Garðabæ (held við séum 3 á myndinni samstúdentar).

Föngulegur hópur sem hefur að ég held bara farnast vel.

Kennarinn okkar hét Guðrún Magnúsdóttir og mig minnir að hún hafi verið frekar ströng.

Ég er voða lítið fyrir byssur og bófa

…en ég elska Eurovision og er komin með hnút í magann af spenningi. Mér er alveg sama hver vinnur eða hvort við förum áfram. Það er eitthvað svo skemmtilegt við Eurovision þannig að maður verður bara kátur og hýr

Án titils

Held að vorið hafi komið í mig í hádeginu í dag

eins gott að það dvelji þar áfram

allavega fram á haust

Snobbhænsnið Bylgja

Ég er búin að komast að því að ég er agalega snobbuð.

Í flugvélinni frá Minneapolis sat ég við hliðina á gullfallegum andans manni sem hefur einstaklega fallegar hendur. Þó að hendur hans skipti engu máli í þessu samhengi verð ég að geta þess að hann er með fallegar hendur. Mér þykja nefnilega hendur skipta máli og vera stór hluti af sjarma fólks og gjóaði augunum á hans af og til alla leiðina heim.

Þessi andans maður er flottur, hefur skrifað bækur, handrit og ljóð og þýtt bókmenntir sem þykir fínt að lesa. Mér finnst voða gaman að lesa bækur sem þykir fínt að lesa og geri það inná milli. Hann var að lesa bók eftir Kurt Vonnegut en það þykir fínt að lesa Kurt Vonnegut. Ég hef lesið Sláturhús 5 eftir Kurt Vonnegut

Ég las líka í bók á leiðinni heim en því miður þykir ekki fínt að lesa bókina sem ég var að lesa. Hún er húsmæðraklám af verstu sort. Myndin á kápunni segir allt um innihaldið. Ég dauðskammaðist mín og lagði mig fram við að fela kápuna fyrir honum og passaði að hann gæti ekki lesið staf/setningu eða brot úr bókinni þar sem við sátum tiltölulega þétt saman (það er frekar þröng í Flugleiðavélunum). Af og til fussaði ég og dæsti þegar ég las eitthvað voða vitlaust og reyndi að vera svakalega bókmenntaleg á svipinn. Veit ekki hvernig til tókst en allan tíman hugsaði ég með mér af hverju í andsk. ég væri ekki með eitthvað merkilegra að lesa eins og Sjálfstætt fólk eða bara Dísu ljósálf. Allt annað en The Manning Sisters.

Fór að hugsa um þetta eftir að heim var komið og komst að þeirri niðurstöðu að ég er óttalegt snobbhænsn!

Rauðhærði leikfimiskennarinn

Af hverju þekkja sumir mann alltaf?

Skil ekki af hverju tiltekinn kvenkyns leikfimiskennari með rautt hár sem terroriseraði okkur stelpurnar í skólanum í gamla daga þekkir mig alltaf þegar hún sér mig. Hún man hvað ég heiti og segir að ég sé nákvæmlega eins. Hún veit meira að segja hver mamma er og sagði henni einu sinni að ég væri henni ógleymanleg.

Svo sannarlega man hún ekki eftir mér vegna þess að ég var svo frábærlega fim og efnileg í leikfimi, ohnei. Ég man ennþá hvernig hún tók mig í gegn fyrir framan allar stelpurnar og skammaði mig svo ég fór næstum að gráta. Gleymi þessu aldrei og svo brosir hún alltaf blítt og hlýlega til mín þegar hún rekst á mig, sem hefur gerst tiltölulega oft í gegnum tíðina. Djö var ég hrædd við hana.

Ég rakst sem sé á þennan gamla kennara minn í síðustu viku………………….og tilfinningar mínar voru blendnar

Njótið páskanna