Á ferð minni gær um Smárann í gær rak ég augun í þetta “mannvirki” sem búið er að klambra saman við Smáralindina til að stytta gangandi vegfarendum, sem koma úr Lindahverfinu, leiðina inní himnaríki verslunarmiðstöðvarinnar. Ef þessar tröppur væru ekki þyrftu þeir að ganga mun lengra til hægri og svo upp með Shell bensínstöðinni og yfir allt bílastæðið til að komast inn í Nárann 
Mér finnst þetta segja alla söguna um þankaganginn í skipulagsmálum Íslendinga. Bíllinn er yfirum og allt í kring og það er aldrei hugað að því að gera fólki kleift að fara á tveimur jafnfljótum í hönnun eins eða neins. Gangandi fólk er einhvern vegin afgangssærð í þessu samhengi. Svo maður tali nú ekki um hjólreiðamenn eða hreyfihamlaða.
Það hefði nú ekki verið átt að vera mikið mál að huga að þessari aðkomu að Smáralindinni ef HUGSUNIN hefði verið til staðar. En þessa hugsun vantar nær algerlega í allt skipulag mannvirkja á Íslandi. Til dæmis þarf maður virkilega að hafa fyrir því í Smáralindinni og Kringlunni að ganga á milli hæða og sleppa rúllustigum og lyftum. Samt er alltaf útfrá lýðheilsu verið að hvetja fólk til að hreyfa sig meira og að sleppa lyftunum og ganga milli hæða en það er bara ekki hægt oft á tíðum.
Mjög gott dæmi um þennan þankagang er nýja Hagkaupsbúðin í Garðabænum sem er að rísa við Hafnarfjarðarveginn við Sveinatungu. Hún er hönnuð frá A til Ö út frá bílaumferð og er staðsett í jaðri byggðar og er hönnuð þannig að fólk geti rennt drossíunni beinustu leið af Hafnarfjarðarveginum að húsdyrunumog ég skal éta hatinn minn ef það verður ein einasta gönguleið tilbúin þegar hún opnar 17. júní (þar sem ég verð í Brussel þann dag stóla ég á að lesendur mínar sannreyni þetta) .
Við þurfum að hugsa hönnun og skipulagningu á þann hátt að fólk geti gengið ef það vill en ekki leggja stein í götu þeirra sem vilja ganga. Fjölmörg dæmi um þetta og ég vil hvetja alla sem lesa þennan pistil að horfa á umhverfi sitt með þetta í huga. Allt miðast við að auðvelda aðgengi bíla.
Ég vil gjarnan ganga lengra og gera fólki oftar erfitt fyrir að nota bíla og takmarka aðgengi þeirra að sumum stöðum eins og miðbænum.
En nóg í bili….helgin verður (ó)róleg í sumarbústaðnum í Úthlíð 
Hvet allar konur að fara í Kvennahlaupið – ég ætla að skokka á Laugarvatni með vinnufélaga mínum
Bílismi er að fara með okkur og útrýma almenningssamgöngum, það versta er að við spilum öll með, tölum um að við vildum gjarnan hafa þetta öðruvísi en finnst ósköp notalegt að vera bara á bílnum.
Annars fínn pistill hjá þér
Flottur pistill Bylgja.
Það gleymist oft að aðgengi er spurning um réttindi. Það á hvorki að vera bundið efnahag eða líkamlegu atgervi hvort maður geti notið sjálfsagðrar þjónustu. Leitun er að landi hér austanhafs sem hannar eins mikið af mannvirkjum útfrá sjónarmiði bíleiganda og gert er á Íslandi.
Verð að játa að þegar ég fór að skoða þetta nánar þá sé að þessu var klambrað saman til að fólk gæti sneitt fram hjá miklum framkvæmdum við umferðargötu.
Hins vegar stend ég alveg við það sem ég sagði og breytir engu um það. Þakka fyrir hrósið.
Algerlega á tæru að við verðum að fara að setja meiri hreyfingu í daglegt líf. Við getum ekki fækkað daglegri hitaeiningainntöku okkar endalaust og liggur þyngdaraukning þjóða fyrst og fremst í minni hreyfingu í daglega lífinu.