Af hverju þekkja sumir mann alltaf?
Skil ekki af hverju tiltekinn kvenkyns leikfimiskennari með rautt hár sem terroriseraði okkur stelpurnar í skólanum í gamla daga þekkir mig alltaf þegar hún sér mig. Hún man hvað ég heiti og segir að ég sé nákvæmlega eins. Hún veit meira að segja hver mamma er og sagði henni einu sinni að ég væri henni ógleymanleg.
Svo sannarlega man hún ekki eftir mér vegna þess að ég var svo frábærlega fim og efnileg í leikfimi, ohnei. Ég man ennþá hvernig hún tók mig í gegn fyrir framan allar stelpurnar og skammaði mig svo ég fór næstum að gráta. Gleymi þessu aldrei og svo brosir hún alltaf blítt og hlýlega til mín þegar hún rekst á mig, sem hefur gerst tiltölulega oft í gegnum tíðina. Djö var ég hrædd við hana.
Ég rakst sem sé á þennan gamla kennara minn í síðustu viku………………….og tilfinningar mínar voru blendnar
Hét hún ekki Elísabet
mikið rétt
Úffff… man eftir henni! Hún var hvílíkt skass. Líklega vildi hún bara að maður hlýddi og legði sig smávegis fram. Ég man meira að segja fullt nafn hennar! Kenndi hún ekki seinna ensku í FG?Stundum vill maður ekki vera eftirminnilegur. Þú hefur greinilega verið óheppin (eða kannski heppin?)í þetta sinn
Úff…fleiri sem muna eftir henni…..
Annars hitti ég gamlan bekkjarfélaga fyrir nokkrum árum. Sú hafði lagt mig í einelti í mörg ár. Við hittumst svo í stórmarkaði og gekk hún rakleiðis til mín, kynnti sig og sagði “mikið er gaman að sjá þig. Það er allt of sjaldan sem maður hittir gamla vini…” svo kyssti mig á kynnina og kvaddi. Eftir stóð ég, sem þrumu lostin.
Ætli “gömlu dagarnir” fegrist svona í huga sumra?
Já við strákarnir vorum greinilega heppnari en þið því Ingólfur var ágætis kall.
Annars er það svo yndislegt með aukinn aldur að minnið versnar og fortíðin tekur á sig ljúfa skýjamynd. Að hugsa tilbaka verður svona svipað og horfa á “Húsið á sléttunni”
Ingólfur…hmmm hver var hann? Ég man eftir Júlla en hann kenndi syni mínum leikfimi fyrir ekki svo löngu